English
Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Τραγούδια

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)
Καμάρα Καμάρα

Σύμφωνα με το Γεωργίου Α. Ρήγα Οικονόμου, στο έργο του Σκιάθου Λαϊκός Πολιτισμός,

Τεύχος A΄ Δημώδη Άσματα Εκδόσεις Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών 1958,

τα άσματα χωρίζονται στις παρακάτω κατηγορίες :









Τα κυρίως άσματα


α) Συναφή προς εορτάς και έθιμα
1.
Αποκριάτικα
Τις μεγάλες αποκριές, είναι γέλοια και χαρές
Και τη καθαρή Δευτέρα,   βάναν τα φασούλια χέρα

γ) Του γάμου

Εύχομαι στους νεόνυμφους απ’ της καρδιάς τα βάθη,

Να μη περάσουν βάσανα, να μη περάσουν πάθη

ζ) Μοιρολόγια

Τέσσιροι τοίχοι του σπιτιού αφήνεις καλή νύχτα,

Σύρι, αγάπη μ’, στου καλό, δεν έρχισ’ άλλη νύχτα
2.Της κούνιας

Κουνιέται και το μάλαμα, κουνιέται και τ’ ασήμι

Κουνιέται κ’ η αγάπη μου μεσ’ το χρυσό σιντζίμι

3.Του κλήδονα

Ανοίξετε του κλήδονα, να βγη χαριτουμένη,

Ούλου του κόσμου γύρισε και βγήκε κερδισμένη

δ) Της ξενιτιάς

1.Τραγούδια της ξενιτιάς

Εσείς πουλιά του κάμπου, για χαμηλωσετε,

Κι ανοίξτε τα φτερά σας, να γράψω μια γραφή,

Να στείλω στην αγάπη μου, να μη με καρτερή

η) Κλέφτικα

Δε κλαίτε, χώρες και χωριά, δε κλαίτε, βιλαέτια,

Δε κλαίτε για το στρατηγό, το Θοδωράκη Γρίβα;

θ) Ιστορικά

Στης Σκιάθου τα ψηλά βουνά, τ’ απάτητα τα δάση,

Χρυσός αητός επέταξε και ποιός να τόνε πιάση

4.Παρωδίαι εκκλησιαστικών ασμάτων

Ο πόνος της ξανθής, της ξανθής της μαυρομάτας,

Μου καίει την καρδιά και φλογίζει τα σπλάχνα

2.Δίστιχα της ξενιτιάς

Της θάλασσας της έταξα μεταξωτές γορδέλες,

Να  φέρει την αγάπη μου σε δεκαπέντε μέρες

ι) Σταυρικά

Μια κυρία στο μπαλκόνι με τη μπόλκα της μαλώνει,

Βγαίνει όξω της μαλωνει, μπαίνει μέσα τη μπαλώνει

β) Της αγάπης

1.Δίστιχα της αγάπης

Καταμεσή στη θάλασα θα σπείρω μαντζαράκια,

Για να περνάη η αγάπη μου να κόβη κλωναράκια

ε) Επαινετικά

Άγγελοι σε στορίζανε σαράντα μία μέρα,

Σου δώσανε την ομορφιά,  την έχεις κάθε μέρα

ια) Γνωμικά

Ας τραγουδήσω κι ας χαρώ, ας παίξω κι ας γελάσω,

Γιατ’ είν’ ο κόσμος ψεύτικος και θα τόνε ξεχάσω

2.Τραγούδια της αγάπης

Αρχοντοπούλα έπεσε βαθιά και αποκοιμήθη,

Ούτε σε στρώμα έπεσε, ούτε σε μαξιλλάρι,

Στη ρίζα του βασιλικού, στ’ απόσκιο του βαρσάμου

ς) Του τραπεζιού

Χίλια καλώς ωρίσατε, φίλοι μ’ αγαπημένοι,

Κι από καιρού χαρούμενοι και καλοκαρδισμένοι

ιβ) Θρησκευτικά

Αϊ μου Γιώργη, αφέντη μου και γριβοκαβαλλάρη

Στην άξα και στη λεβεντιά ποιος θα σε ανθιβάλη













Διηγηματικά άσματα

α) Ακριτικά

Ποιός είδε τέθοια λυγερή και τέθοια πάδια κόρη,

Στους ουρανούς να διάζεται, στα νέφη να τυλίγη,

Και στον αφρό της θάλασσας να σταίνη τ’ αργαλειό της

β) Παραλογές

Η ΚΑΜΑΡΑ

Το τραγούδι της Καμάρας τραγουδιέται σε ειδικό Σκιαθίτικο χορό που και αυτός πήρε το όνομα του τραγουδιού και λέγεται Καμάρα. Είναι δε αρκετά περίεργος προ πάντων για την ιδιορρυθμία του, που συμπλέκουν τα χέρια τους οι χορευτές. Στα παλαιότερα χρόνια  η καμάρα ήταν ο προσφιλέστερος χορός για τι γυναίκες, που με μεγάλη χαρά τον χόρευαν ντυμένες τα χρυσά ποδοϋρια  τους και τις χρυσοκέντητες κοντούρες τους και τα κάτασπρα και σαν αράχνη λεπτά αλέμια τους τις εορτές του Πάσχα και προπάντων ύστερα από την δεύτερη Ανάταση και στην εορτή του Αγίου Γεωργίου. Ο χορός γινόταν απάνω στην ταράτσα του Κάστρου, τότε που οι Σκιαθίτες κατοικούσαν εκεί, και όταν πλέον κατέβηκαν από το Κάστρο  και έκτισαν τη νέα κωμόπολη μας χόρευαν την Καμάρα στ’ αλώνια και αργότερα στην πλατεία της Αγίας Τριάδας, αμέσως ύστερα από τον εσπερινό της δευτέρας Αναστάσεως, που εκεί έξω στο ύπαιθρο τον έψαλλαν και οι δύο ενορίες του νησιού μας ενωμένες και αδελφωμένες. Εκτός όμως του δημοσίου αυτού χορού της Καμάρας σε διάφορα σπίτια μαζεύονταν τα κορίτσια της γειτονιάς με τα κατάλευκα και βολτιασμένα κωλοβόλια τους και τα λεπτοκέντητα  κρεμίζια υποκάμισά τους με τα πλατιά μανίκια και έστηναν το χαριτωμένο χορό της Καμάρας

Κάθε στίχος του τραγουδιού τραγουδιέται με την ίδια μελωδία, δηλαδή με τις ίδιες επαναλήψεις και με τσακίσματα. Για τσακίσματα χρησιμοποιούνται δίστιχα επαινετικά ή της αγάπης, ομοιόμετρα με το τονισμένο. Όμοια με τη μελωδία της Καμάρας τραγουδιούνται και όλα τα δεκαπεντασύλλαβα ακριτικά, ερωτικά, ιστορικά τραγούδια:

Σαράντα πέντε μάστοροι και εξήντα μαθητάδες

Καμάρα χτίζουν στο γιαλό, καμάρα δε στεριώνει

Ολημερήτσα χτίζανε κι αποβραδύ χαλνούσε

Πουλάκι πήγε κ’ έκατσε  δεξά από την καμάρα

5 Δε κελαηδούσε σα πουλί, ανθρωπινά μιλάει

«Σα δε στεριώσης άνθρωπο, καμάρα δε στεριώνει

Ούτε φτωχό, ουτ΄ορφανό, ούτε ξενοδιαβάτη

Μόνε του πρωτομάστορα τη πρώτη του γυναίκα»

Ο μάστορας  σα ντ’άκουσε, έπεσε και λιγώθη,

10 Σταμνί νερό του ρίξανε όσο να καταφέρη

Και όταν εκατάφερε, το μαθητή του στέλνει,

Στο δρόμο όπου πήγαινε, το Θιό περικαλούσε,

«Χριστέ μ΄, να βρω την Αρετή το κήπο να ποτίζη

15 και να φυτεύει μπάλσαμο και να ποτίζει δυόσμο»

Όπως επερικάλαγε, έτσι πήγε και βρήκε.

«Έλα, έλα  κυρ Αρετή, έλα σε θέλει αφέντης,

-Και τί μ θέλει ο μάστορας και τι με θέλει αφέντης;;

Και σα με θέλει για καλό, να στολιστώ να έρθω,

20 και σα με θέλει για κακό, να ‘ρθω όπως με βρήκες.

-Και για καλό και για κακό, έλα όπως σε βρήκα.»

«Τί ν’ το κακό που γίνηκε σ’εμάς τις αδερφάδες.

Τρεις αδερφάδες ήμαστε κι ούλες στοιχειά μας βάναν!

Την Ευδοκία στο Ντούρναβο, τη Μάρω  στο γεφύρι,

25 και μένα την κυρ’ Αρετή σε τούτη τη καμάρα

Πως τρέμει το κορμάκι μου, να τρέμη  κ’η καμάρα!

Πως τρίζ’ το κοκαλάκι μου, να τρίζη κ’η καμάρα!

Πως τρέχουν τα ματάκια μου, να τρέχη κ’η καμάρα!

Πως σκούζουν τα παιδάκια μου, να σκούζη κ’η καμάρα!»


γ) Ρίμες

Το μάθατε τι γίνη στο κάτω μαχαλά

Εντύθυκε μια νέα ευρωπαϊκά

Πιάνει και βάζει πούντρα, πομάδα στα μαλλιά

Και στη πλατεία βγήκε, προστάζει τα βιολία


Διαβάστηκε 5206 φορές

Έκθεση εικόνων

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Παραδοσιακή Φορεσιά